دلار به کف سه ماهه رسید؛ بازخرید اوراق جلوی نگرانی از کسری بودجه را نگرفت

شاخص دلار روز جمعه ۲۱ آگوست روی ۹۸٫۷۴ ایستاد، پایین‌ترین سطح سه ماه اخیر، و در کل هفته حدود یک درصد افت کرد. نکته اصلی اینجاست که این افت درست پس از اقدام حمایتی خزانه‌داری رخ داد؛ بازار به جای استقبال از خرید اوراق، به کسری بودجه و روند صعودی بدهی دولت آمریکا نگاه کرد. در ادامه با اسمارت اف ایکس می‌بینیم چرا این اقدام کافی نبود.

چه اتفاقی افتاد؟

خزانه‌داری آمریکا اعلام کرده بود حجم بازخرید اوراق بلندمدت را از سپتامبر دو برابر می‌کند و هر عملیات دست‌کم چهار میلیارد دلار خواهد بود. واکنش روز اول مثبت بود و بازده اوراق پایین آمد.

این اثر دوام نیاورد. بازده اوراق ۱۰ ساله دوباره حوالی ۴٫۷۰ درصد و بازده ۳۰ ساله نزدیک ۵٫۲۵ درصد برگشت. یعنی نگرانی بازار با خرید اوراق برطرف نشد. جزئیات اعلام اولیه را در گزارش دو برابر شدن بازخرید اوراق خزانه آورده‌ایم.

در بازار ارز، ین ژاپن نزدیک ۱۵۹ معامله شد، وون کره جنوبی با ۰٫۹ درصد رشد به قوی‌ترین سطح از سپتامبر ۲۰۲۵ رسید و دلار استرالیا ۰٫۴ درصد بالا رفت.

کسری بودجه چیست و چرا به نرخ ارز می‌رسد؟

کسری بودجه یعنی خرج دولت از درآمدش بیشتر باشد. دولت این فاصله را با فروش اوراق قرضه پر می‌کند، پس هر سال کسری، به انباشت بدهی اضافه می‌شود.

وقتی این روند ادامه‌دار به نظر برسد، خریدار اوراق برای پذیرش ریسک بلندمدت سود بیشتری می‌خواهد و بازده بالا می‌رود. تا اینجا ماجرا می‌تواند به نفع پول ملی باشد، چون سود بالاتر سرمایه جذب می‌کند.

مرحله بعد اما برعکس عمل می‌کند. اگر بازار به این نتیجه برسد که بازده بالا از ترس بدهی می‌آید و نه از قدرت اقتصاد، همان سرمایه شروع به خروج می‌کند. این همان چیزی است که این هفته دیده شد: بازده بالا رفت و دلار پایین آمد.

تفاوت این هفته با هفته‌های قبل در همین جابه‌جایی توجه است. تا پیش از این، دلار بیشتر به داده‌های اشتغال و تورم واکنش نشان می‌داد؛ حالا وضعیت مالی دولت به عامل اول تبدیل شده و همین باعث می‌شود واکنش‌ها دیرتر برگردند.

چرا چهار میلیارد دلار کافی نبود؟

اندازه را باید کنار عدد بدهی گذاشت. بدهی دولت آمریکا از ۴۰ تریلیون دلار گذشته است، پس چند میلیارد دلار خرید در هر عملیات، در مقیاس این بازار رقم تعیین‌کننده‌ای نیست.

نکته دوم این است که بازخرید، بدهی را کم نمی‌کند و فقط ترکیب سررسیدها را عوض می‌کند. تا وقتی کسری بودجه پابرجاست، دولت باید برای تأمین آن اوراق تازه بفروشد و همین عرضه، فشار را برمی‌گرداند.

نکته سوم به انتظار تورمی برمی‌گردد. گرانی انرژی ناشی از تنش خاورمیانه، چشم‌انداز تورم را مبهم کرده و همین دلیل دیگری است که سرمایه‌گذار برای نگهداری اوراق بلندمدت سود بیشتری می‌خواهد. موضع اعضای بانک مرکزی را در گزارش صورت‌جلسه فدرال رزرو بخوانید.

در آسیا چه گذشت؟

ارزهای آسیایی هفته را با رشد بستند و وون کره جنوبی بهترین عملکرد منطقه را داشت. ضعف دلار معمولا به نفع ارزهای این منطقه تمام می‌شود، چون بخش بزرگی از بدهی و تجارتشان به دلار است.

در ژاپن، تورم هسته در جولای به ۱٫۸ درصد نسبت به سال گذشته رسید که مطابق انتظار بود. شاخص مدیران خرید بخش تولید هم در محدوده رشد ماند و سفارش‌های تازه با سریع‌ترین سرعت از ژانویه ۲۰۱۸ بالا رفتند.

استثنای منطقه روپیه هند بود که زیر فشار گرانی نفت ماند. رابطه نفت با ارز کشورهای واردکننده در درس تحلیل بنیادی فارکس توضیح داده شده است.

معامله‌گر هفته آینده به چه چیزی نگاه کند؟

نکته اول این است که مسیر دلار فعلا بیشتر از اینکه به داده‌های ماهانه وابسته باشد، به روایت بازار درباره بدهی و کسری بودجه گره خورده است. تا وقتی این روایت عوض نشود، رشدهای دلار کوتاه‌عمر خواهند بود.

نکته دوم، حد و مرز شاخص دلار است. سطح ۹۸ به‌عنوان کف ماه مه شناخته می‌شود و شکسته شدن آن می‌تواند موج تازه‌ای از فروش دلار بسازد. سازوکار این شاخص در درس شاخص دلار چیست آمده است.

نکته سوم درباره طلاست. فلز زرد در چنین شرایطی دو حمایت همزمان دارد: دلار ضعیف‌تر و تردید درباره اوراق دولتی به‌عنوان دارایی امن. به همین دلیل در هفته‌ای که بازده‌ها بالا رفتند، طلا هم بالا ماند.

نکته چهارم، نخستین عملیات بازخرید در سپتامبر است. واکنش بازده اوراق به آن روز، بهترین آزمون برای سنجش این است که بازار حرف خزانه‌داری را باور کرده یا نه. زمان رویدادها در تقویم اقتصادی و نگاه فنی روزانه در بخش تحلیل فارکس منتشر می‌شود.