سقف ضریب بازار تعهدی نوبیتکس به ۱۰ برابر رسید؛ ۱۰ رمزارز مشمول

صرافی نوبیتکس سقف ضریب بازار تعهدی خود را برای ده رمزارز به ۱۰ برابر رساند. این تغییر در هر دو بازار تومانی و تتری اعمال شده است.

کدام دارایی‌ها مشمول شدند

ده رمزارزی که اکنون از ضریب ۱۰ پشتیبانی می‌کنند عبارت‌اند از بیت‌کوین (BTC)، اتریوم (ETH)، ریپل (XRP)، دوج‌کوین (DOGE)، کاردانو (ADA)، سولانا (SOL)، شیبا اینو (SHIBA)، چیلیز (CHZ)، زی‌کش (ZEC) و تترگلد (XAUT).

طبق اعلام این پلتفرم، انتخاب دارایی‌ها بر پایه‌ی سه معیار انجام شده است: حجم معاملات، نقدشوندگی و ارزیابی ریسک بازار. همین سه معیار توضیح می‌دهند چرا فهرست به دارایی‌های شناخته‌شده محدود مانده است.

بازار تعهدی دقیقا چیست

در معامله‌ی معمولی، شما به اندازه‌ی پولی که دارید خرید می‌کنید. در بازار تعهدی، بخشی از سرمایه را به‌عنوان وثیقه می‌گذارید و پلتفرم اجازه می‌دهد موقعیتی چند برابر آن باز کنید. ضریب همان عددی است که نشان می‌دهد موقعیت چند برابر وثیقه است.

نکته‌ی کلیدی این است که سود و زیان روی کل موقعیت حساب می‌شود، نه روی وثیقه. با ضریب ۱۰، حرکت یک درصدی قیمت معادل ده درصد تغییر در وثیقه‌ی شماست.

ضریب بالاتر با همان سرمایه چه می‌کند

ستون سوم مهم‌ترین ستون این جدول است. در عمل، بسته شدن اجباری موقعیت پیش از رسیدن به صفر و در آستانه‌ی نگهداری وثیقه رخ می‌دهد، پس فاصله‌ی واقعی از عدد جدول هم کمتر است. سازوکار محاسبه‌ی این نقطه در آموزش لیکوئید شدن با مثال عددی آمده است.

سقف ضریب یک امکان است، نه یک تنظیم پیش‌فرض

تمایزی که در خواندن این نوع خبر اهمیت دارد: بالا رفتن سقف به این معنا نیست که موقعیت‌های موجود کاربران تغییری می‌کند یا ریسک آن‌ها بیشتر می‌شود. سقف فقط بیشترین ضریبی است که پلتفرم اجازه می‌دهد؛ ضریب واقعی هر موقعیت را خود معامله‌گر انتخاب می‌کند.

به بیان دقیق‌تر، آنچه ریسک را تعیین می‌کند اندازه‌ی موقعیت نسبت به کل سرمایه است، نه عدد ضریب. کسی که با ضریب ۱۰ موقعیتی به اندازه‌ی موقعیت قبلی خود باز کند، صرفا وثیقه‌ی کمتری درگیر کرده و ریسکش تغییری نکرده است. کسی که با دیدن سقف تازه اندازه‌ی موقعیت را بزرگ کند، ریسک واقعی خود را بالا برده است. رابطه‌ی اهرم و اندازه‌ی موقعیت در آموزش لوریج در فارکس باز شده است.

تفاوت بازار تعهدی با فیوچرز

این دو شبیه‌اند ولی یکی نیستند. در قرارداد آتی دائمی، شما مالک دارایی نمی‌شوید و صرفا روی جهت قیمت موضع می‌گیرید؛ هزینه‌ی نگهداری هم از راه نرخ تأمین مالی محاسبه می‌شود. در بازار تعهدی، معامله روی خود دارایی انجام می‌شود و بخشی از آن با اعتبار پلتفرم تأمین می‌شود.

پیامد عملی این تفاوت در ساختار هزینه است: در یکی نرخ تأمین مالی دوره‌ای می‌پردازید و در دیگری کارمزد اعتبار. برای مقایسه‌ی این دو در یک استراتژی مشخص، باید هزینه‌ی نگهداری موقعیت در افق زمانی واقعی خودتان حساب شود. مفهوم نرخ تأمین مالی در آموزش فاندینگ ریت توضیح داده شده است.

چه چیزی را پیش از استفاده از ضریب بالا بررسی کنیم

• آستانه‌ی نگهداری وثیقه و نقطه‌ی بسته شدن اجباری روی چه عددی تنظیم شده است.
• کارمزد اعتبار در بازه‌ی زمانی مورد نظر شما چقدر می‌شود.
• عمق بازار همان دارایی در ساعت‌هایی که معمولا معامله می‌کنید چه وضعیتی دارد.
• آیا امکان افزودن وثیقه در میانه‌ی موقعیت وجود دارد یا موقعیت مستقیم بسته می‌شود.

قاعده‌ی تعیین اندازه‌ی موقعیت بر پایه‌ی درصد ریسک، مستقل از هر پلتفرمی، در آموزش مدیریت ریسک و حد ضرر آمده است.

جمع‌بندی

بالا رفتن سقف ضریب در بازار تعهدی یک تغییر در دامنه‌ی ابزار است، نه در شرایط حساب کاربران. برای معامله‌گری که با محاسبه‌ی اندازه‌ی موقعیت کار می‌کند، این تغییر انعطاف بیشتری در تخصیص وثیقه می‌دهد. برای کسی که ضریب را معیار اندازه‌ی موقعیت می‌گیرد، همان تغییر می‌تواند فاصله تا نقطه‌ی بسته شدن اجباری را کوتاه کند. تحولات صرافی‌ها در بخش اخبار ارز دیجیتال پیوسته پوشش داده می‌شود.

چرا فهرست به ده دارایی محدود ماند

سه معیار اعلام‌شده برای انتخاب دارایی‌ها، خودشان توضیح می‌دهند چرا این فهرست کوتاه است. نقدشوندگی تعیین می‌کند که هنگام بسته شدن اجباری یک موقعیت، بازار عمق کافی برای جذب آن سفارش دارد یا نه.

در دارایی کم‌عمق، بسته شدن چند موقعیت بزرگ می‌تواند خودش قیمت را جابه‌جا کند و زنجیره‌ای از بسته شدن‌های بعدی بسازد. به همین دلیل پلتفرم‌ها ضریب بالا را معمولا فقط روی دارایی‌هایی باز می‌کنند که حجم معاملات پایداری دارند. همین منطق نشان می‌دهد سقف ضریب یک تصمیم مدیریت ریسک است، نه صرفا یک ویژگی رقابتی.